START OF CONTENT OF [archive.php]

In Memoriam

Terwijl de nieuwsflits op het punt stond de deur uit te gaan, kregen we het verdrietige nieuws dat op 2 november Chantal de Geus is overleden. Chantal is de vrouw van onze lieve collega Bernd en de moeder van Maud, Otni en Noek. Ze kwam regelmatig ook op de Sleutelbloem.
Na een intense ziekteperiode van zo’n 3 jaar is haar strijd gestreden. Wij moesten haar loslaten, maar mochten dat wel doen in de handen van onze Hemelse Vader. Dat is een grote troost voor Bernd en voor ons. God heeft Zijn belofte waargemaakt, Zijn wegen zijn hoger dan die van ons. Verdrietig zijn we dat er een leven van deze aarde is weggeplukt, dat kostbaar voor ons is geweest. Dankbaar dat God ook in dit lijden Zijn grote trouw heeft laten zien.
We bidden Bernd, de kinderen en ook oma Thea van harte Gods kracht, troost en nabijheid toe in dit grote verlies.

Psalm 68 vers 10
Geloofd zij God met diepst ontzag!
Hij overlaadt ons, dag aan dag,
Met Zijne gunstbewijzen.
Die God is onze zaligheid;
Wie zou die hoogste Majesteit
Dan niet met eerbied prijzen?
Die God is ons een God van heil;
Hij schenkt, uit goedheid, zonder peil,
Ons ‘t eeuwig, zalig leven;
Hij kan, èn wil, èn zal in nood,
Zelfs bij het naad’ren van den dood,
Volkomen uitkomst geven.

Nieuwbouw en Projecten

Nieuwbouw
Zoals eerder al gedeeld, zijn we nog volop bezig met de opbouw van de nieuwe loods bezig, waar het begeleidingskantoor en het atelier in komt. Langzaamaan gaan de werkzaamheden door. De grote lijnen staan, nu wordt er hard gewerkt aan de indeling en het aftimmeren van de ruimtes.
Daarnaast is ook de opbouw van de hokken in het nieuwe dierenverblijf in volle gang.
Het resultaat begint dan ook heel mooi te worden. Hokken voor de alpaca’s, de neusberen, de pony’s, kippen en konijnen en daarnaast ook de hokken voor de dieren die na afronding van hokken aangeschaft zullen worden. Welke dieren dit gaan worden, is nog een verassing en zullen we t.z.t. met u delen.
Het aftimmeren van de ruimtes en de dierenhokken kost veel tijd en hiervoor kunnen we nog veel (ervaren) handen voor gebruiken.
Bij ons kunt u terecht om mee te helpen uw medemens te helpen op directe of indirecte manier en daarmee een rijke ervaring op te doen.
We zoeken doorlopend vrijwilligers die ons kunnen helpen met timmeren, klussen en afwerken van de nieuwe ruimtes, maar ook klussers die helpen met onderhoud van de tuinen en gebouwen.

Kwaliteit
Omdat we de woonlocatie in Rijswijk zijn gestart, zijn we een paar maanden geleden ook gestart om de interne structuren en kwaliteit onder de loep te nemen en waar nodig deze te verbeteren. We hebben besloten om een ISO kwalificering te gaan doen. Doel van de kwalificering is om de kwaliteit en veiligheid te borgen en aan gemeentes te kunnen laten zien wat we doen en waarom. Daarnaast om structuren en verantwoordelijkheden vast te leggen en duidelijkheid te geven aan alle belanghebbenden. Uitgangspunt is dat de kwalificering niet de waardes van de Sleutelbloem gaan blokkeren, maar deze juist moet versterken. Omdat dit een hele klus is en continue aandacht nodig heeft, is Lisa Maria Ewalt recent gestart als Coördinator kwaliteit. Lisa zal hier later zelf meer over vertellen.

Logo
Al langere tijd dekte het logo “Leerwerkcentrum de Sleutelbloem” niet meer de activiteiten van de Sleutelbloem. De Sleutelbloem biedt naast leerwerk-trajecten en dagbesteding individuele begeleiding, ambulante begeleiding, begeleid en beschermd wonen aan. Om dit duidelijker te maken, is ervoor gekozen het hoofdlogo aan te passen en verschillende herkenbare onderdelen een eigen logo te geven
Designstar heeft hiervoor een nieuw hoofdlogo gemaakt met de tekst “Hart voor Zorg”
Hart voor Zorg dekt de lading wat de Sleutelbloem doet:
We hebben hart voor de kwetsbare naaste en willen de naaste zorg geven vanuit een bewogen hart.


Recent hebben zowel de “Techniekwerkplaats” als “Wonen” ook een eigen logo en later volgen verschillende andere activiteiten.


Interview Pablo

Vandaag spreek ik Pablo. Een 51-jarige man uit Woerden met een bewogen leven achter zich. Als we een plekje zoeken om even rustig te kunnen praten, trek ik bij de warme kachel snel mijn jas uit. Pablo houdt de zijne gewoon aan. Als ik vraag of hij het niet warm krijgt, vertelt hij me dat hij het nooit te warm en nooit te koud heeft. We maken hier heen en weer wat geintjes over en stellen uiteindelijk vast dat het een mooie beschrijving van Pablo is om in het interview te vertellen. Want dit is wie Pablo is. De man die doordat hij 25 jaar op straat leefde, het niet meer snel warm heeft en niet meer snel koud.

Pablo vertelt over zijn jeugd. Hoe hij op een zigeunerkamp in Den Haag opgegroeid is als 6e in een gezin met 12 kinderen. Hij vertelt mij over de veroordeling waarmee hij aangekeken werd omdat hij op een zigeunerkamp woonde, maar hoe hij het zelf een fijne plek vond om te wonen. Aan die fijne plek zat een grote keerzijde; het opgroeien in een gezin waar hij klappen kreeg, waar weinig liefde was, waar hij als klein jongetje al voor zijn jongere broertjes en zusjes zorgde en waar zijn moeder overleed toen hij 15 jaar was.

En zo kon hij niet anders dan op zijn 16e van huis weglopen en een zwerversleven starten. Na 2 jaar zwerven wordt hij door zijn familie van straat gehaald, hij moet voor zijn jongste broertje komen zorgen. Pablo kijkt me aan als hij dit vertelt en zegt vervolgens: “Mijn vader zei na 2 jaar mij niet gezien of gesproken te hebben alleen maar: o, hij is er weer.”

Pablo vertelt dat hij het thuis niet lang volgehouden heeft. Als zijn broertje naar een kindertehuis gebracht wordt, pakt Pablo zijn leven op de straat weer op. En op zijn 18e krijgt hij een relatie waarna hij in een wat stabielere periode komt. Dit houdt echter geen stand, omdat een onvervulde kinderwens hen uit elkaar drijft. Als Pablo dit vertelt hoor ik bij hem het verdriet. “Dat is echt het grootste gemis in mijn leven. Ik had zo graag vader willen zijn en van die kleine voetjes achter me aan horen komen.”

Als Pablo zijn relatie op zijn 21ste overgaat, belandt hij weer op straat. Vanaf dan begint er een lange periode van zwerven. Van onder andere Rotterdam, Amsterdam en Dordrecht komt Pablo uiteindelijk in Utrecht terecht. Daar leeft hij 16 jaar lang op straat. Soms slaapt hij in een nachtopvang, maar liever slaapt hij ergens op straat omdat hij daar nog iets van een privéplekje kan vinden. Pablo vertelt over de verslavingen die hij vanaf zijn 16e ontwikkelde: alcohol, cocaïne en softdrugs.

Als ik hem vraag wat uit al die jaren op straat iets is wat hij nooit meer zal vergeten, vertelt Pablo mij over de mensen die hij naast zich zag sterven aan bijvoorbeeld een overdosis. “Dit blijft voor altijd op mijn netvlies staan”, zo vertelt hij.
Op een gegeven moment komt Pablo in de gevangenis terecht en kickt hij daar op eigen initiatief volledig af van de harddrugs. “Ik wilde geen methadon om me daar doorheen te helpen, maar heb het Cold Turkey gedaan. Ik zei tegen de bewakers: laat mij maar even drie weken alleen in mijn cel. Dat hebben ze gedaan. Ze kwamen af en toe alleen even kijken. Die drie weken waren vreselijk. Maar daarna heb ik nooit meer cocaïne aangeraakt.”

Ik vraag Pablo: wat heeft nou op een gegeven moment toch verandering in je situatie gebracht? Dan vertelt Pablo over hoe hij bij hulpverleningsorganisatie Spinoza terecht kwam. Hier mocht hij 3 maanden 1 week in de maand verblijven om te laten zien dat hij inzet toonde en van de alcohol en drugs afbleef. Na die drie maanden kreeg hij een permanente plek om te wonen. Ik vraag hem hoe het was om ineens niet meer op straat te leven en Pablo vertelt dat het na een tijdje ook wel benauwend was. “Ik was verslaafd aan de straat” zo vertelt hij. Daar volgt dan ook de keuze op om toch terug naar de straat te gaan. “Maar na 2 dagen hield ik het voor gezien en ben ik weer terug naar mijn huis gegaan. Toen is echt de knop omgegaan en vanaf toen heb ik niet meer op straat geleefd.

Via het Fasehuis van Kwintes komt Pablo uiteindelijk op de Sleutelbloem terecht. Als ik hem vraag of hij zich nog kan herinneren hoe hij dat vond, vertelt hij dat hij het mooi vond dat hij gelijk echt zichzelf mocht en kon zijn. Pablo heeft heel wat verschillende dingen op de Sleutelbloem gedaan door de jaren heen. Van houtbewerking, bakken, dierverzorging tot aan creatief. “Nu doe ik niets meer, ik heb daar geen zin meer in. Ik kom nu vooral voor een praatje, gezelligheid en aanwezig zijn. Dat vind ik nu het fijnst.

Aangezien Pablo vorig jaar gedoopt is, vraag ik hem ook of hij iets wil vertellen over hoe hij God heeft leren kennen. Pablo vertelt dat hij op zijn 21ste een ongeluk kreeg en daardoor een hersenoperatie moest ondergaan. Zijn zusje en nichtje zaten veel bij zijn bed en baden voor hem. Ze zagen dat hij steeds meer kracht kreeg en God hun gebed verhoorde. Zo heeft Pablo het ook zelf ervaren: “Ik hoorde ze bidden en voelde dat God mij steeds meer kracht gaf om wakker te kunnen worden. Hij heeft mij nieuw leven gegeven.” Daarna was zijn leven nog vaak heel moeilijk, maar toch vertelt Pablo: “God is er altijd bij geweest. In rustigere tijden kon ik meer naar de kerk, maar ook in moeilijke tijden bleef ik bidden. Tijdens mijn gevangenistijd heeft God zich opnieuw laten zien. Afgelopen jaar ben ik na al die jaren ook gedoopt. Hij is mijn Heiland, geeft mij elke dag kracht en dat alles heb ik ook nog eens gratis gekregen.”

Pablo, wil je nog iets meegeven aan de mensen die jouw verhaal lezen? “Bid en blijf bidden en houd je altijd aan God vast.” En heb je nog wensen of verwachtingen voor de toekomst Pablo? “Niet zoveel” zegt Pablo, “Ik hoop op een dag een huisje te hebben waar ik alleen kan wonen.” Dit is ook hoe ik Pablo heb leren kennen. Tevreden met alles wat hij heeft en krijgt en vooral van de kleine dingen in het leven genietend.

Ik bedank Pablo hartelijk voor de openheid waarmee hij alles heeft willen vertellen. Ik zeg hem dat ik het namens alle lezers enorm waardeer dat hij dit wil delen met meer mensen dan mij alleen. We spreken nog even over hoe zulke gesprekken mij elke keer weer het besef geven hoe verschillend je levens kunnen lopen, en dat je aan zoveel dingen niets zelf hebt bijgedragen als je leven niet zo enorm bewogen verloopt. We zeggen elkaar gedag, ik trek mijn jas weer aan en loop weg bij de warme kachel. Ik heb mijn jas wel nodig tegen de kou, maar ik heb dan ook geen 25 jaar op straat geleefd. Ik ben me weer extra bewust van wat een voorrecht en zegen dat is, maar ook hoeveel ik mag leren van mensen die hun verhaal en kwetsbaarheid met mij durven en willen delen. Wat houd ik dan weer van mijn werk en van de mensen die God aan mij gegeven heeft.

Activiteit uitgelicht – hapjesgroep

De vrijdagmiddagen waren altijd al leuk.
Alleen zijn ze sinds kort nog wat leuker geworden! We hebben namelijk een hapjesgroep, die allemaal lekkere hapjes klaar maakt.
De hapjes variëren: uit de oven, koud of ergens daartussenin. Deze hapjes worden klaargemaakt onder toeziend oog van Elisabeth.
Op de vrijdagmiddag na het zingen en voordat iedereen naar huis toe gaat, is er een ontspannen moment om te genieten van de hapjes. Op die momenten vinden er allerlei gesprekken plaats. De één ziet bijvoorbeeld op tegen het weekend, terwijl de ander er naar uitkijkt.


Rijswijk

In Rijswijk is de afgelopen weken ook niet stilgezeten. Dat prachtige gebouw dat daar staat, wordt aan de binnenkant ook steeds meer een thuis. Een mooie kleur op de muren, een andere keuken, oude meubels eruit en nieuwe erin en allerlei decoratie (en vooral veel planten 🙂 ).
Ook buiten gebeurt er al het een en ander. Op dit moment is het daar oranje en geel, van alle bladeren die van de bomen rondom het terrein naar beneden komen. Een herfstige boel dus!
Ondertussen is Dorathé aangenomen om samen met Corieke de boel te coördineren. Dorathé hoopt zich in een van de volgende nieuwsbrieven zelf voor te stellen. Het is bijzonder hoe de Heere de juiste mensen op ons pad brengt en nu ook zorgt voor dit goede team dat met de vrouwen gaat wonen en werken. Afgelopen week is Corieke definitief in het huis ingetrokken en Dorathé hoopt dat ergens de komende weken te doen, zodat zij met de andere bewoners kunnen optrekken in hun dagelijkse leven.

Nog meer goed nieuws: de eerste bewoners komen! Maandag 1 november komt onze bewoonster bij ons wonen, samen met haar 2 katten. We kijken hier allemaal erg naar uit en zijn blij dat er wat leven in de brouwerij komt. Over 3 weken komt de volgende bewoonster erbij en we verwachten de komende tijd meer vrouwen. Totdat het huis vol is! We zien uit naar een tijd waarin we elkaar zullen leren kennen, waarin we leren van elkaar en we allemaal God beter leren kennen. Zijn Naam zal verheerlijkt worden in ons huis en in onze levens en in het werk wat Hij hier doet!
Nog steeds blijft staan dat we u ook nodig hebben. Uw gebed, de spullen die u overheeft en/of tijd die u wilt investeren in dit project in Rijswijk, bijvoorbeeld als vrijwilliger in de tuin, in de keuken of om even met een vrouw op te trekken. Van harte welkom! Ook gewoon voor een keer een bakje koffie 🙂



Foto-impressie september

Ollie
Koei koe
Koei koe
Koei koe
Koei koe
Heerlijk eten!
Heerlijk eten!
Pannekoekenfeest
Gezellig samen koken
Kappersopleiding
Kappersopleiding
Kappersopleiding
Bezoek aan …
…Cees van Breugel…
…van Hoop voor West…
…in Rotterdam
Creatief
Creatief
De altijd creatieve Hendrick
Creatief
Creatief: de verloren zoon
Bezoek aan AviFauna
Bezoek aan AviFauna
Bezoek aan AviFauna
BHV training
BHV training
BHV training
Verjaardag Bernd
Verjaardag Bernd
Verjaardag Bernd
Ambassade
Vergadering in de ambassade
Lekker vissen!
Lekker vissen!
Cromwijk Bouw aan het werk
Cromwijk Bouw aan het werk
Afscheid Jannemarie
Afscheid Jannemarie
Afscheid Jannemarie


Even voorstellen – Corné Kramer

Sommige van jullie kennen me al, sommige nog niet. Ik ben Corné, ik ben 17 jaar oud en ik loop hier nu al een aantal weekjes rond.
Ik heb voor de zomervakantie een stage van 10 weken gelopen op de Sleutelbloem. Nu loop ik hier van dinsdag tot vrijdag en volg ik een BBL-opleiding.
Ik heb ontzettend leuke ervaringen opgedaan tijdens mijn stage en dat is ook de reden waarom ik ervoor gekozen heb om hier te komen werken.

Oproep muziekvrijwilliger (nogmaals)

Ben jij, of ken jij een enthousiaste muzikant? Een pianist, organist, gitarist, etc.? En wil je ons als vrijwilliger ondersteunen? Sinds een tijd komen we op een aantal zondagen in de maand in de middag met onze deelnemers bij elkaar. Voor die bijeenkomsten zijn we op zoek naar muzikale ondersteuning. Verder sluiten we op vrijdagmiddag al jaren af met zingen. Ook daarbij kunnen we muzikanten gebruiken.

Wat we van jou vragen? Dat je een groep muzikaal kunt begeleiden, de meeste psalmen en liederen kent en/of kunt spelen en liefde hebt voor onze doelgroep en de missie om hen in aanraking te brengen met het evangelie.

Ben je enthousiast? Of weet je iemand bij wie dit goed zou passen? Stuur dit bericht gerust door en benader Anne voor meer informatie via anne[at]de-sleutelbloem.nl.